Webdesign
Waarom ik altijd eerst de 404-pagina bouw
Voor ik aan de homepage begin, schrijf ik de 404.
Dat klinkt achterstevoren. Een 404 is een foutpagina. Die ziet bijna niemand. Die is toch laatst aan de beurt?
Niet bij mij.
Wat een 404 in de praktijk doet
Een bezoeker belandt op jouw 404-pagina meestal op drie manieren. Iemand volgde een oude link die niet meer bestaat. Iemand typte een verkeerd adres. Of iemand klikte op een interne link die jij vergat aan te passen.
In alle drie die gevallen is er iets misgegaan. Niet door die bezoeker. Door jou.
Hoe je daarmee omgaat is je visitekaartje. Een pagina die zegt "404 Not Found" en verder niks laat die bezoeker zien dat jouw site een systeem is dat niet voor die persoon is gebouwd. Een pagina die zegt "Sorry, die pagina bestaat niet meer. Hier zijn drie plekken waar je wel naartoe kunt" doet het omgekeerde.
Waarom eerst
Als ik de 404 als eerste bouw, dwingt dat me een paar vragen vroeg te beantwoorden.
Wat zijn de drie tot vijf plekken waar ik bezoekers altijd naartoe wil sturen? Dat is de ruggengraat van de interne navigatie die ik erna bouw.
Wat is de tone of voice als dingen niet lopen zoals gepland? Dat bepaalt hoe ik formulieren, foutmeldingen en CTA's schrijf.
Wat mag nooit kapot? Als ik de 404 goed bouw, weet ik welke links altijd blijven werken, ongeacht wat ik later aan de site verander.
Een 404-pagina is geen foutpagina. Het is een stresstest voor je architectuur.
Hoe de mijne eruitziet
Bovenaan twee zinnen: deze pagina bestaat niet, en de URL die je zocht is verhuisd of heeft nooit bestaan.
Daaronder een terminalvenster dat zsh: no such route: teruggeeft met het pad dat je probeerde erachter. Dat is de enige grap op de pagina, en hij doet ook iets: hij laat het gemiste pad zien, zodat een typefout als typefout te herkennen is. In dat venster staan de vijf hoofdsecties als ls-uitvoer, klikbaar, plus een regel cd ~/home.
Daarnaast een knop naar de homepage en onderaan diezelfde vijf secties nog een keer als gewone links: webdesign, fotografie, webapps, journal en contact.
Geen zoekbalk die niemand gebruikt. Wel een grap, maar een die het gemiste pad toont in plaats van hem te verbergen. Die hoort bij de rest van de site; een 404 die opeens anders klinkt dan elke andere pagina is ook een breuk.
Wat ik ervan leer
Veel sites sturen hun 404 naar de homepage terug. Dat voelt logisch maar is het niet. Iemand die op een specifieke dienstenpagina probeerde te komen, wil geen homepage zien. Die wil iets dat lijkt op waar ze naartoe wilden.
Als de 404 op jouw site een handvol links heeft die altijd relevant zijn, ongeacht welke pagina de bezoeker miste, heb je de ruggengraat van een site gebouwd die vergevingsgezind is.
En als je van die 404 begint, leer je die ruggengraat herkennen. Dat maakt de rest van de site beter.
Zie ook: Waarom 'één CTA per pagina' bij mij niet werkt. Meer over hoe ik sites bouw? Mijn werkwijze of plan een gesprek.